Խարջի խաղողի տեսակ

Ոսկեհատ (Խարջի) 100%, ամենահին վայրի հայկական խաղող, հանդիպող Աշտարակի, Փարաքյարի և Էջմիածնին հարակից շրջաններում: Продолжить чтение «Խարջի խաղողի տեսակ»

Реклама

Շատ անավարտ (երկու քայլ դժոխքից այսկողմ, երեք քայլ այնկողմ)

Լուցկին հանգեց, մարելով վերջին հույսը։ Արդյո՞ք հավերժ են մեզ բանտարկել այստեղ։ Այո, թե՞ ոչ։ Դե՜, գիտե՛ս, նայած այստեղ ասելով ի՞նչ ես ուզում ասել։ Ինքս չգիտեմ․․հնչեց ձայնն ու անհետացավ ակնթարթում։ Ձայնի ելևեջները հեռացան, բայց միտքը մնաց մտքումս թողնելով իր հետքը։ Այս մե՜ծ զնդանում, որքան մարդ կա և կեսն էլ արդեն մոխրանում են ու կպնում ժամանակին: Միտքդ կտրեմ, դեմ չե՞ս․․․հասկանու՞մ ես, երբ դու մե՜ծ, դեռ կարող եմ նշել՝ շա՜տ մեծ բանտում, որն ունի հազարավոր խցեր զգուշորեն փորձում ես անցնել փողոցը անտեսելով ամեն ձայն կյանքը կողքվդ անցնում է, նա միշտ էլ այն հիշված կամ մոռացված փողոցում, քեզ է սպասում ու գուցե անգամ հետևիցդ վազում, մեքենայի է սպասում, կողքիցդ քայլում, գրողը տանի՛ կյանքը շտապում է, վազում ու վազում նորից։ Եւ նրանք գալիս են, գալիս են դիմակները դեմքին ասում՝ մենք ամենավատն ենք վատերից։ Անցյալ գիշեր, ես գիտեի թե ինչ ասել քեզ, բայց դու այստեղ չէիր, որ կարողանայիր լսել ինձ։
Լռության անհետանալու հետ մութը վրա հասավ իմ փոքրիկ բանտախցին։ Ապրել քո գլխում ու կոտրել մտքերդ, կոտրել այն ժամանակ, երբ այլևս չես կարողանում տիրապետել քեզ։ Հանգստացրու մտքերդ։ Լռության տևական ժամերից հետո, երբ մտքերը քչփչում էին այնքան ցածր, որ ոչինչ չէր լսվում (կամ գուցե պատմելի չեն), ուժեղ անձրև սկսվեց, կայծակի հարվածները տիրել էին ողջ երկնքին։ Բաց եմ անում պատուհանը։ Անձրևի անուշ բույրն ու մի քիչ մառախուղ խորտակվում են դեպի իմ բանտախուց։ Աչքերիս մեջ արտացոլվում է կայծակի պատկերը։ Սարսափելի է ամեն ինչ, ու ամեն անգամ այս պատկերը տեսնելիս ես աղետ եմ հիշում(մտածում եմ, որ երևի հիշում եմ, որովհետև հաստատ չգիտեմ)։ Աղե՞տ, հո շատ չե՞ս սարսափում (ծիծաղում եմ ինձ վրա), օ՜հ սիրելիս, քեզ խցում փակել են արդեն որքա՜ն ժամանակ։ Առարկում եմ․ ես սիրում եմ իմ կյանքը։ Կայծակի հարվածից մի պահ սարսափում եմ ու աչքերս լցրած փակում պատուհանը։ Փորձում եմ նշմարել սիլուետը, որն ինձ է մոտենում, ճանապարհին փշրված ապակիները հերթական անգամ ճաքում են անծանոթ թվացող սիլուետի քայլերից։ Դեմքը չի երևում բայց մարմինն իմն է։ Ձեռքով հենվում է ապակուն։ Հայացքի մեջ կարելի էր նշմարել իր աղմկոտ ժպիտը։ Դեմքը չէր երևում, բայց նկատել ժպիտը այդքան էլ դժվար չէր։ Դժվար չէր, որովհետև մարդիկ կան, որ թե անգամ երեսին չնայես կտեսնես ինչպես են ժպտում։ Լուցկին վառվեց ու նույն վայրկյանին հանգեց մարելով վերջին պահպանած հույսը։ Ինքն անհետացավ, ժպիտն իր հետևից։ Մարդիկ երբ հեռանում են, վերածվում են ժամանկի մեր կյանքում, որովհետև մենք սպասում ենք նրանց փոխարինիչներին կամ սպասում ենք նրանց վերադարձին, սպասում ենք նրանց մոտ գնալուն։ Դու արյուն ես իմ երակներում։ Շշնջացի ես ու նստեցի անհարմար անկողնու վրա։ Երբեմն, երբեմն մեր բանտախուց նոր մարդիկ են խցկում։ Շատերին մենք ցավացնում ենք, քերթում տն մաշկը, ու սպասում, սպասում թե երբ պիտի մնան միայն ոսկորները, որ կարոտենք։ Իսկ երբեմն մեզ հետ են նույն կերպ վարվում։ Այս անտանելի մեծ զնդանում որքան շատ կա մեզանից։
Ես շատ հեռացա, երբ նոր սկսեցի ճանապարհը։ Քեզ խնդրեցի, որ ինձ ամուր պահես․․․բայց ահա ես այս խցում եմ, իսկ քո ոսկորները երեկ են տարել այստեղից։ Սակայն դու նորից ինչ-որ մի տեղ վերածնունդ ես առել, որովհետև այստեղ ոչ ոք չի մահանում մաշկ քերթելուց ու հոգիներ մասերի բաժանելուց։ Էդ մտքիս վրա պատուհանի ապակիները մասերի բաժանված տարածվում են ողջ սենյակով մեկ․ ինձ էլ են կպնում։ Սիլուետի ժպիտը հայտնվում է աչքերիս առաջ ու վայրկյանաբար վերանում։ Հայացքիս առաջ արյունոտ փոքրիկ թռչուն էր, երևի թե ագռավ։ Սև ու սպիտակ։ Մոտենում եմ ու կքանստում ապակիների վրա, ուղիղ ագռավի դիմաց։ Նրա վիճակն այդքան էլ տանջված չէր, սակայն հոգնած էր երևում շատ։ Գիտե՞ս ինչի վրա եմ զամրանում սիրելի ղառղառ(ագռավ), սկսում եմ մատներով քայլեր գծել իր վրա, ուղիղ կեսը սպիտակ ու կեսն էլ սև։ Քմծիծաղ։ Դեպի դժոխք երկու քայլ, երեք քայլ էլ այնկողմ։

Դրվագները հետ են տրվում։ Պատուհանի մոտ եմ, ոչինչ էլ չկա։ Ոչինչ էլ չկա․․․։

Create a website or blog at WordPress.com Тема: Baskerville 2, автор: Anders Noren.

Вверх ↑